25 Mayıs 2012 Cuma

Sor bana pişman mıyım?

Evet. Pişmanım, çok çabuk güvendiğim için. İçimdeki boşluğu doldurmak için mi bu kadar çabuk güvenip sahipleniyorum insanları bilemiyorum. "O gitmez" dediğim herkes gidiyor. Geride biraz daha eksilen ben kalıyorum. Hani giden dönüp sarılsa "tamam gitmiyorum, hepsi geçti. Her şey güzel olacak." dese içimde eksilenler tamamlanacak sanki. Parçaları kaybolmuş bir yapbozu andırıyorum bazen. Kaybolan her parçadan sonra güzelliğini yitiren bir yapbozu... "İsteklerim çok mu büyük?" diye soruyorum kendime. Cevaplarım çelişiyor. Çeliştikçe daha da sıkılıyorum. Gitmeyen biri olsun istiyorum hayatımda. Güvendiğim için pişman olmayacağım birini. Böyle yazınca pek büyük bir istek gibi gözükmüyor, evet. Ama bunca yıldır gerçekleşmemiş olması demek ki çok fazla şey istiyorum dememe sebep oluyor. İçimde tükeniyorum... Tükendiğim an ağlayacağım bir omuz istiyorum. Bana verdiği sözleri tutacak birini istiyorum. Her tutulmayan söz benim içimde yeşerttiğim bir umudu öldürüyor çünkü. Sarıldığım zaman huzur bulacağım birini istiyorum, çünkü geceleri çok huzursuz oluyorum o anı düşündükçe huzur bulmak istiyorum. Onun yanında hissettiklerimi o da benim yanımda hissetsin istiyorum. Bu isteklerde bulunduğum kişi "sevgili" olsun demiyorum. Arkadaş, dost, kardeş... "Pişmanım" demeyeceğim birini istiyorum. Sanırım bu isteklerim için de ilerde pişman olacağım... Mutluluk çok uzak...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder